Czuj Ducha i czuwaj

Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: "Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”. Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny» (Mt 25,1-13)

     Dziesięć w Biblii jest liczbą kompletną, czyli pełną. Oznacza też wielkość. Kiedy natomiast pojawia się liczba pięć, to symbolizuje ona szczególny przejaw łaski Jahwe. W opowiadaniu Jezusa zaskakująco odnajdujemy jednak dwie grupy panien, po pięć w każdej. Podczas, gdy ta piątka jest wytłumaczalna w odniesieniu do panien rozsądnych (mają łaskę spotkania z Oblubieńcem), to jak wytłumaczyć ową piątkę w odniesieniu do tych niezbyt rozsądnych, żeby nie rzec: głupich? Czyżby… sytuacje kryzysowe również mogły być dla człowieka przejawem łaski? Okazuje się, że tak. Wszystko zależy, jak się je przeżyje.

     Olej jest biblijnym symbolem Ducha. Oczekiwanie w Duchu mądrości, cierpliwości, pokoju i radości serca, wiary, jest właściwym adwentem, oczekiwaniem przyjścia Pana. Jeżeli braknie w naszym czekaniu Ducha, w jego miejsce wchodzi opieszałość, lenistwo, nierozsądek, nieuporządkowanie. Takie czekanie nie posiada w rezultacie finalnym żadnej wartości.  

     Dlaczego pan młody nie rozpoznał panien nierozsądnych? Gdyż stanęły przed nim w ciemności, zabrakło im światła (oleju) Ducha. To konsekwencja ich opieszałości. Wiedziały przecież, że godzina przyjścia Oblubieńca nie jest znana. Zamiast ją po swojemu kalkulować i domyślać się, lepiej jest w pełni przygotowanym czekać cierpliwie na jego przybycie. A potem… już tylko wesele!

Jak czekać?

Jezus powiedział do swoich uczniów: "Czuwajcie, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze nocy nadejdzie złodziej, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie. Któż jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją służbą, żeby we właściwej porze rozdał jej żywność? Szczęśliwy ów sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności. Zaprawdę, powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. Lecz jeśli taki zły sługa powie sobie w duszy: „Mój pan się ociąga z powrotem”, i zacznie bić swoje współsługi, i będzie jadł i pił z pijakami, to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna. Każe surowo go ukarać i wyznaczy mu miejsce z obłudnikami. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów" (Mt 24,42-51)

     Wierność i roztropność to dwa elementy niezbędne w procesie oczekiwania na przyjście Pana. Także stałość i odpowiedzialność, bo gdy ich nie ma, na to miejsce pojawiają się gnuśność i opieszałość.

     Rezultaty jednej lub drugiej postawy są w konsekwencji całkiem przeciwne. Słudzy wierni będą szczęśliwymi i odziedziczą (osiągną) królestwo. Źli słudzy będą jak obłudnicy, skazani przez samych siebie, na przebywanie w ekstremalnym smutku.

     Gotowość i czujność, choć są wpisane w czas oczekiwania, wykraczają poza i stają się zadatkiem nieśmiertelności; wieczności. Nie wystarczy czekać, trzeba czekać dobrze. Czyli… być dla innych kimś, kto potrafi w imię Ojca nasycić ich odwieczny głód prawdziwej miłości.

Wesel się na weselu

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: „Nie mają już wina”. Jezus Jej odpowiedział: „Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Jeszcze nie nadeszła moja godzina”. Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: „Napełnijcie stągwie wodą”. I napełnili je aż po brzegi. Potem do nich powiedział: „Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu”. Ci zaś zanieśli. A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem, i nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli, przywołał pana młodego i powiedział do niego: „Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory”. Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie (J 2,1-11)

     Wesele w kontekście biblijnym można by porównać do aktu przymierza Boga z ludem Izraela. Podstawą tego przymierza jest miłość, zawsze wierna – ze strony Boga, niewierna – ze strony Izraela. Na wesele zaproszono Jezusa, Jego Matkę i uczniów. Oto nadchodzi kulminacyjny punkt zwrotny w historii zbawienia (którego fundamentem jest przymierze) – Oblubieniec już jest obecny, także matka obok, i grupa zaproszonych przyjaciół (uczniów)

     I już od samego początku zaczyna się radość. To wg ewangelii Janowej pierwszy cud Jezusa. Zaczyna się czas cudów! to jest źródło radości. Wino jest tego symbolem.

     Jeśli człowiek zaprosi do serca Jezusa, doświadczy wielkiej radości oraz będzie świadkiem mnóstwa cudów. Każdy jest zaproszony. Wystarczy przyjąć zaproszenie i wejść we własną historię zbawienia.