Dystans

Począł więc mówić do nich: Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli. A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym wdzięku słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: „Czy nie jest to syn Józefa?” Wtedy rzekł do nich: „Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu w swojej ojczyźnie tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum”. I dodał: „Zaprawdę, powiadam wam: żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Syjońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman”. Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić. On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się (Łk 4, 21-30)

Bywa, że najtrudniej przebywać nam pośród osób, które są nam najbliższe. Mają w sobie bowiem utarty nasz obraz, który trudno zmienić. Oparty o naszą historię życia, utarte stereotypy i nade wszystko o przekonanie, iż ta znajomość jest pełna, niezmienna oraz jedynie prawdziwa. Trudno być prorokiem dla swoich, bowiem pozorna znajomość przyjmowana jako jedynie prawdziwa, zamyka na przynoszone przesłanie.

A tylko w stałym odkrywaniu nowości relacji z człowiekiem (nawet tym, którego znamy od zawsze) może zrodzić się pomiędzy ludźmi jakaś wyjątkowa relacja, która stanie się uzdrowieniem, a może nawet i zbawieniem.

Zamknięcie rodzi niezrozumienie. A to z kolei wzbudza nieuzasadnioną, burzącą wzajemne relacje, agresję. Nie ma w tym Boga, bo nie ma w tym miłości. Odrzucony Zbawiciel przechodzi pośród nas, oddalając się. Ale wpierw to człowiek oddalił się od Niego, stworzył dystans. Chrystus nie wpycha na siłę swojej Osoby w nasze życie. Zbawienie jest darem, propozycją, zaproszeniem. Szanując ludzką decyzję, jakakolwiek by nie była, oddala się. Tylko… czy to On się oddala, czy my od Niego? Niemniej, w każdym przypadku, dystans wzrasta. A wraz z nim odsuwa się od nas radość zbawienia, którą przynosi tylko Boży Syn.

Ewangelia spotkań

Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu. Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostawała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta - Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim (Łk 2,22-40)

Spotkania mogą stać się dla człowieka rzeczywistością odkrywającą Boga i Jego wolę. Bo On często przychodzi do nas poprzez spotykanych ludzi. Jeżeli przyjmujemy ich otwartym sercem, dopuszczamy jednocześnie, by w naszym życiu zaczęło się dziać coś wyjątkowego. Sam Stwórca wychodzi naprzeciw nam, pragnąc dialogu miłości.

Spotkanie z Symeonem i Anną w świątyni miało dla rodziców małego Jezusa szczególny wymiar. Prorocki. Spotkanie to, zarówno dla Maryi jak i Józefa, potwierdzało przesłanie anielskie podczas zwiastowania o wyjątkowości ich Syna. Uzmysławiało, a nawet przekraczało ich najśmielsze wyobrażenie. Dlatego „dziwią się” temu, co mówiono o Jezusie.

Ale rzeczywistość spotkania również dla osoby spotykającej, a nie tylko spotkanej, posiada wielką wartość. Spotkanie z Jezusem oddala od człowieka jego największy, odwieczny lęk: przed śmiercią. Symeon w osobie Jezusa błogosławi za to Boga. Nadeszły bowiem dni pełnej wolności w świetle rozpraszającym największe ciemności, jakie mogą tkwić w człowieku.

Jezus jest albo znakiem sprzeciwu, albo Dawcą wolności. Od nas samych zależy, jak Go przyjmiemy. I czy w ogóle zechcemy wziąć Go w ramiona? Jeżeli tak, to musimy wyzbyć się z nich wszystkiego, co zbędne a co czasami targamy ze sobą łudząc się, że może kiedyś jeszcze się przyda. Dla wierzącego, sam Jezus wystarczy za wszystko. 

Kołysanka dla ziarenka

Jezus mówił do tłumów: "Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo". Mówił jeszcze: "Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu". W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją zrozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom (Mk 4,26-34)

Królestwo Boże jest tajemnicą. Dotyka przestrzeni duchowej, więc trudno je opisać zwykłymi słowami. Z jednej strony jest pośród nas, ale nadal nie rozumiane. Zapewne dlatego, iż jest ono w stanie nieustannego wzrastania; dojrzewania do swojego ostatecznego, pełnego kształtu. Dlatego Jezus porównuje je do wzrastającego ziarenka.

Widząc wszelkie słabości i brudy poczynione przez grzesznego człowieka podczas wzrostu królestwa, nasuwa się pytanie o kształt tej rzeczywistości. Dlaczego Pan Bóg na to pozwala? Może po prostu nadal wierzy w człowieka, któremu jako zadanie powierzone jest królestwo. Lecz to nie jego własność: to własność Tego, który sprawia wzrost, daje ożywczą siłę do przetrwania, stwarza dogodne warunki do dojrzewania. Człowiek jest współpracownikiem, czy może raczej najemnikiem, któremu został powierzony darmowy dar królestwa, i jednocześnie możliwość uczestnictwa w jego wzrastaniu.

Misterium miłości Stwórcy, która jako jedyna jest twórcza i płodna na tyle, by nawet wbrew ludzkim ułomnościom przynieść ostateczny owoc.