Rebeliant

Większość Judejczyków, którzy przyszli do Marii, po ujrzeniu tego, co uczynił, uwierzyło w Jezusa. Niektórzy z nich natomiast poszli do faryzeuszy i opowiedzieli im, czego Jezus dokonał. Arcykapłani zatem i faryzeusze zwołali Radę i mówili: "Co zrobimy, bo ten Człowiek czyni wielkie znaki? Jeśli Go tak zostawimy, wszyscy w Niego uwierzą. Przyjdą Rzymianie i zniszczą i to nasze miejsce, i naród". Wtedy jeden z nich, Kajfasz, będący arcykapłanem tego roku, przemówił do nich: "Wy niczego nie pojmujecie. Nie rozumiecie, że lepiej dla was, aby jeden człowiek umarł za naród, niż żeby cały naród zginął". A nie powiedział tego tak sam z siebie, lecz jako arcykapłan tego roku wyrzekł proroctwo, że Jezus umrze za naród, a nie tylko za naród, lecz także po to, aby w jedno zgromadzić rozproszone dzieci Boga. Tego zatem dnia postanowili, że Go zabiją. Z tego powodu Jezus już nie chadzał jawnie wśród Judejczyków, lecz odszedł stamtąd do krainy przyległej do pustkowia, do miejscowości o nazwie Efraim. Tam się zatrzymał z uczniami. Była już blisko Pascha u Judejczyków i wielu z tej krainy przybywało przed Paschą do Jerozolimy, aby poddać się oczyszczeniu. Szukali oni Jezusa i stojąc na terenie świątyni, pytali jedni drugich: "Co o tym myślicie? Czyżby miał nie przyjść na święto?" (J 11,45-56)    

Na wielkim politykowaniu zawsze cierpią niewinni. Takim jest właśnie temat śmierci jednego za naród. Myślenie kategoriami ilości, a nie wartości. Każdy bowiem człowiek ma swoją jedyną, niepowtarzalną wartość sam w sobie.

Arcykapłan Kajfasz był sprytnym politykiem. Dzięki czemu umiał utrzymać pokój z okupantem rzymskim i piastować swoją funkcję przez długie lata. W kwestii Jezusa nieświadomie wypowiada proroctwo o Jego zbawczej śmierci za wszystkich ludzi, aby w swojej śmierci zjednoczyć na nowo pokolenia. Politykowanie Kajfasza i jego popleczników doprowadza do decyzji uśmiercenia niewygodnego proroka z Nazaretu. A wkrótce decyzja przemieni się w działanie. Wszystko to z obawy przed utratą władzy.

Jezus nie jest politycznym mesjaszem, którego oczekiwano. Charakter Jego rewolucji jest czysto duchowy. Niezrozumienie tego prowadzi do odrzucenia Go wraz z misją, którą pełni.

Bywa, że i chrześcijanie mniej lub bardziej świadomie odrzucają Chrystusa, chcąc dopasować Go do swojej wizji, swoich oczekiwań, zachcianek, potrzeb. A przecież chodzi o to, żeby wyznawać Mesjasza takim jakim faktycznie jest, a nie takim jakiego Go chcemy widzieć.

Sterta kamieni

Złapali znowu Judejczycy za kamienie, aby Go ukamienować. Jezus odezwał się do nich: "Wiele dobrych czynów wyświadczyłem wam w imieniu Ojca. Za który z tych czynów mnie kamienujecie?" Na to Judejczycy Mu rzekli: "Nie kamienujemy Ciebie za dobry czyn, lecz za bluźnierstwo: za to właśnie, że Ty, choć człowiekiem jesteś, za Boga siebie uważasz". Jezus odpowiedział im: "Czyż w waszym Prawie nie jest napisane: "Ja rzekłem: bogami jesteście"? Jeśli bogami nazwano tych, do których skierowane zostało słowo Boga - a Pisma nie można unieważnić - to dlaczego do mnie, którego poświęcił Ojciec i posłał na świat, wy mówicie: "Bluźnisz", gdy powiedziałem: "Synem Boga jestem?" Jeśli nie spełniam dzieł mojego Ojca, nie wierzcie mi; lecz jeśli spełniam, to choćbyście mnie nie wierzyli, wierzcie tym dziełom, abyście dostrzegli i wiedzieli, że we mnie [jest] Ojciec, a ja w Ojcu". Wtedy znowu usiłowali porwać Go siłą, lecz On uszedł ich rękom. Udał się ponownie za Jordan na to miejsce, gdzie wcześniej Jan chrztu udzielał. Tam pozostał. Wielu przybyło do Niego i mówiło: "Jan nie uczynił żadnego znaku, lecz wszystko, co Jan o Nim powiedział było prawdą". I wielu tam w Niego uwierzyło (J 10,31-42)

Chrystus zdaje się jeszcze bardziej jątrzyć zacietrzewienie Judejczyków. Nie pierwszy raz, kiedy chwytają kamienie przeciwko Niemu. Jednak o sprawach najistotniejszych nie można milczeć. Spraw najważniejszych nie można pomijać. Trzeba się o nie upominać, przypominać o nich. Nie ma w tym kompromisu.

Lecz zarazem ta walka o najważniejsze, nie jest agresją, lecz nasyconym cierpliwością, zrozumieniem, miłością tłumaczeniem. Jest to zaproszenie do innego spojrzenia, wyjścia poza utarte schematy i złość. By odkryć wiarę.

Byli tacy, którzy po wygłosie Jezusa „znowu usiłowali porwać Go siłą”, czyli: pozostali nadal zamknięci w sobie, nieczuli na głos Zbawiciela. Ale było też grono osób, które uwierzyło. Wiara jest bowiem misterium rodzącym się ze słuchania otwartym sercem. Zaproszeniem, które można przyjąć lub odrzucić. 

Słowo daję!

O tak, zapewniam was: jeśli ktoś będzie zachowywał moją naukę, nigdy nie zazna śmierci". Na to rzekli Mu Judejczycy: "Teraz się przekonaliśmy, że masz złego ducha. Umarł Abraham, a także prorocy, a Ty mówisz: "Jeśli ktoś będzie zachowywał moją naukę, nigdy śmierci nie doświadczy". Czy Ty jesteś większy od naszego ojca Abrahama, który umarł? Prorocy też poumierali. Za kogo Ty się masz!?" Jezus odpowiedział: "Jeśli ja sam się otaczam chwałą, moja chwała jest niczym. Chwałą otacza mnie Ojciec, o którym wy mówicie: "Jest naszym Bogiem", a nie znacie Go. Ja natomiast Go znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym kłamcą podobnym do was. Ja znam Go naprawdę i Jego słowo zachowuję. Abraham, wasz ojciec, ucieszył się, że zobaczy mój dzień. Ujrzał i rozradował się". Judejczycy na to powiedzieli Mu: "Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś?" Odrzekł im Jezus: "O tak, oświadczam wam: zanim Abraham się narodził, JA JESTEM". Na to chwycili kamienie, aby rzucić w Niego. Jezus jednak się ukrył i wyszedł ze świątyni (J 8,51-59)

Słowo, które daje życie. Słowo, które jest Życiem. Słowo oddalające śmierć, która stanowi największy lęk człowieka. Słowo, które jest wieczne i żyjącym nim pozwala trwać na wieki. Słowo, które jest prapoczątkiem, istniejące jeszcze przed narodzinami Abrahama. Słowo oddające chwałę Ojcu. Słowo wychodzące z ust Ojca.

Wcielone Słowo Ojca: Jezus Chrystus! Tylko słuchając Słowa człowiek zanurza się w zdrojach zbawienia. Nadstaw uszu, zbawienie jest tuż obok ciebie!